пыкӏуэтэн
АДЫГЭБЗЭ (КЪЭБЭРДЕЙ-ШЭРДЖЭСЫБЗЭ)
[зэгъэзэхуэжын]ПСАЛЪЭ ЛЪЭПКЪЫГЪУЭ: ГЛАГОЛ ЛЪЭМЫӀЭС
[зэгъэзэхуэжын]ЭТИМОЛОГИЕ
[зэгъэзэхуэжын]КЪЭПСЭЛЪЫКӀЭ
[зэгъэзэхуэжын]- IPA [pǝkʹʷɐ'tɐn]
ПСАЛЪЭ ЛЪАБЖЬЭ
[зэгъэзэхуэжын]- пы- + [кӏуэт] + -э + -н
СПРЯЖЕНЭ
[зэгъэзэхуэжын]МЫХЬЭНЭ
[зэгъэзэхуэжын]- КӀуатэурэ пыхьэн, и дакъэмкӀэ кӀуэтэн, фӀэкӀуэтэн.
ЩАПХЪЭХЭР
[зэгъэзэхуэжын]ПСАЛЪЭ ЗЭПХАХЭР
[зэгъэзэхуэжын]НЭГЪУЭЩӀЫБЗЭКӀЭ ЗЭДЗЭКӀАХЭР
[зэгъэзэхуэжын]ИНДЖЫЛЫБЗЭ
[зэгъэзэхуэжын]- пыкӏуэтэн: distance oneself or move away from the end or edge of sth (about sb or sth)
УРЫСЫБЗЭ
[зэгъэзэхуэжын]- пыкӏуэтэн: отодвинуться от конца, края чего-л. (о ком-л.)
БИБЛИОГРАФИЕ