хуекъун
АДЫГЭБЗЭ (КЪЭБЭРДЕЙ-ШЭРДЖЭСЫБЗЭ)
[зэгъэзэхуэжын]ПСАЛЪЭ ЛЪЭПКЪЫГЪУЭ: ГЛАГОЛ ЛЪЭМЫӀЭС
[зэгъэзэхуэжын]ЭТИМОЛОГИЕ
[зэгъэзэхуэжын]КЪЭПСЭЛЪЫКӀЭ
[зэгъэзэхуэжын]- IPA [xʷe:'qʹʷǝn]
ПСАЛЪЭ ЛЪАБЖЬЭ
[зэгъэзэхуэжын]- хуе- + [къу] + -ы + -н
СПРЯЖЕНЭ
[зэгъэзэхуэжын]МЫХЬЭНЭ
[зэгъэзэхуэжын]- Зыгуэрым и лъэӀукӀэ, и жыӀэкӀэ зыгуэрым екъун.
- Сказуемэ зэхэлъым щыщ Ӏыхьэу къагъэсэбэп.
- Зыгуэрым хуэӀурыщӀэу екъун (п. п. гум щӀэщӀа шыр).
ЩАПХЪЭХЭР
[зэгъэзэхуэжын]ПСАЛЪЭ ЗЭПХАХЭР
[зэгъэзэхуэжын]НЭГЪУЭЩӀЫБЗЭКӀЭ ЗЭДЗЭКӀАХЭР
[зэгъэзэхуэжын]ИНДЖЫЛЫБЗЭ
[зэгъэзэхуэжын]- хуекъун:1. pull at the end of sth (at sb's request or behest) 2. must (used as part of a compound predicate) 3. pull (for example, a cart - at someone's urging)
УРЫСЫБЗЭ
[зэгъэзэхуэжын]- хуекъун: 1. тянуть за конец чего-л. (по чьей-л. просьбе, воле, по чьему-л. требованию) 2. должен (употребляется как часть составного сказуемого) 3. тянуть (напр. повозку - по чьему-л. понуканию)
БИБЛИОГРАФИЕ